به والدین وبلاگ نویسانی که به دنبال “قلب قرمز” برای فرزند خود هستند هشدار دهید

[ad_1]

آنها برای دستفروشی به سر چهارراه نمی روند یا زباله دان ها را در زباله ها وارونه نمی کنند تا پول بگیرند. آن ها فرزندان پدرانی هستند که پدران و مادرانشان با انتشار عکس ها و فیلم هایشان در فضای مجازی و افزایش تعداد فالوورهایشان سعی می کنند «قلب سرخ» بیشتری از مخاطبانشان بگیرند؛ پدیده ای که فعالان کودک آن را «کودکان کار آنلاین» می دانند و نسبت به تأثیرات آن بر روان این کودکان هشدار می دهند.

به گزارش ایسنا، در حالی که فعالان حوزه کودک انتشار تصاویر کودکان را نقض حقوق آنها توصیف می کنند، برخی از والدین تصاویری از زندگی فرزندان خود را در فضای مجازی از جمله اینستاگرام به نمایش می گذارند، در حالی که مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک وزارت دادگستری یکی است. از فاجعه بارترین موارد نقض حقوق کودک انتشار و بازنشر تصاویر کودکان با اهداف مختلف از جمله نمایش زیبایی و استعداد کودکان، تحریک مردم به احساس ترحم، تبلیغ کالا و خدمات در فضای مجازی و رسانه ملی، سایت های خبری، وب سایت ها و صفحات شخصی. و اشخاص حقوقی حتی والدین اظهار داشتند که این اقدام علاوه بر تجاوز به حریم خصوصی کودکان، بی توجهی به مصلحت آنان تلقی شده و می تواند کودکان را در آینده در معرض خطرات و آسیب های جسمی و روانی قرار دهد.

از این حیث و با توجه به تداوم این تصاویر به ویژه در فضای مجازی، تصمیم امروز مبنی بر انتشار تصویر کودک به نحوی که در آینده مضر یا ناراضی از انتشار آن تلقی شود، برخلاف حق کودک بر کرامت انسانی، خشونت علیه کودکان حق تعیین سرنوشت نیز به دلیل آسیب های روحی، جسمی و غیره بر خلاف منافع کودکان است. بنابراین هرگونه انتشار تصاویر کودکان ممنوع و نقض آشکار حقوق آنهاست.

بدین ترتیب مینا جندقی، فعال کودک در گفت وگو با ایسنا، وی با اشاره به کودکانی که به واسطه وبلاگ والدین خود در فضای مجازی حضور دارند، گفت: گسترش فضای مجازی در سال های اخیر پدیده هایی را ایجاد کرده که هنوز آمادگی مقابله با آن را ندارند. اشتراک گذاری عکس ها، فیلم ها و اطلاعات کودکان توسط والدین یکی از این پدیده هاست. این امر تا آنجا پیش رفته است که اکنون برخی از والدین با به اشتراک گذاشتن وقایع زندگی روزمره فرزندان خود در صفحات وب، درآمد زیادی به دست می آورند.

وی گفت: این پدیده می تواند به دلایل و اشکال مختلفی رخ دهد. فقط برای ارتباط فضای مجازی، گرفتن لایک، فالوور و … عکس های کودک را در فضای مجازی تبلیغ یا ارسال کنید.

این فعال کودک ادامه داد: در هر صورت و به هر دلیلی اگر این کار انجام شود در نهایت باعث آسیب به کودک می شود و هر چیزی که مخالف مصلحت کودک باشد «تضییع حقوق آنها» است.

جندقی با اشاره به نقض حریم خصوصی کودکان گفت: در حال حاضر عکس و فیلم کودکان بدون رضایت آگاهانه آنها در فضای مجازی منتشر می شود در حالی که ممکن است کودک در بزرگسالی نسبت به انتشار این عکس ها و اطلاعات در فضای مجازی اعتراض کند.

وی افزود: این پدیده می تواند در دوران نوجوانی نیز باعث آزار و اذیت و آزار آنها شود؛ والدین این کار را برای فرزندشان انجام می دهند که گاهی حتی نمی تواند راه برود؛ ردپای دیجیتالی را به ارث می برند و در واقع این امکان را از کودک می گیرند. بعداً، در سن و رشد مناسب، او می تواند هر طور که می خواهد بازی کند؛ داستان زندگی خود را بگویید.

جندقی با تاکید بر اینکه هر انسانی حق انتخاب دارد که در زندگی خود چه چیزی را به اشتراک بگذارد، خاطرنشان کرد: این کودکان از ابتدا به دنیا می آیند و گاهی هنوز در شکم مادرشان به دنیا می آیند. آنها از این حق محروم هستند.

این فعال حقوق کودک در ادامه به تأثیر این رفتار بر سلامت روان کودکان پرداخت و گفت: «گاهی اوقات این بچه ها فکر می کنند محبت و علاقه والدینشان به حفظ این توجه مجازی، بهتر و بامزه بودن و در واقع گرفتن لایک بیشتر بستگی دارد. آنها تحت فشار هستند.” آنها یک مشکل دائمی هستند. از طرفی در فضای مجازی کودکان در مدت زمان کوتاهی می توانند توجه زیادی را به خود جلب کنند اما به مرور زمان از این توجه کاسته می شود و همین امر باعث می شود کودک احساس بی تاثیری و اضطراب شدید کند.

جندقی خاطرنشان کرد: همانطور که والدین این کودکان همیشه به دنبال لایک، تایید و نظر مثبت هستند، این کودکان نیز ممکن است رفتارهای تاییدی پیدا کنند. در واقع این والدین در شکل گیری یک خودانگاره سالم از کودک دخالت می کنند.

این فعال حقوق کودک در ادامه به تأثیر انتشار تصاویر کودکان در فضای مجازی بر تحصیل آنها اشاره کرد و افزود: باید از سنین پایین به کودکان «خود مختاری جسمانی» آموزش داده شود. آیا این بدان معناست که کودک حق دارد از سنین پایین انتخاب کند که چه کسی را نوازش کند، به چه کسی نزدیک شود، چه بپوشد؟ و… و کم کم با رعایت این انتخاب ها این خودمختاری در کودک ایجاد و تقویت می شود. در واقع با به اشتراک گذاشتن اطلاعات در مورد کودک بدون رضایت آگاهانه آنها، این پیام را به کودک می دهیم که “شما در اطراف خود حریم خصوصی ندارید و هر کسی می تواند بدون رضایت شما از مرزهای شما عبور کند”.

جندقی با تاکید بر اینکه والدین نسل جدید باید توجه ویژه ای به آموزش دیجیتال داشته باشند، گفت: والدین باید فرزندان خود را با اصول و قوانین فضای دیجیتال آشنا کنند و راه درست را به آنها نشان دهند، بدون شک حریم خصوصی کودک را زیر پا می گذارند. “، الگوی خوبی برای او نخواهد بود.

این فعال حقوق کودک در ادامه با اشاره به «ایمنی کودکان» گفت: به اشتراک گذاری تصاویر و اطلاعات کودکان در اینترنت می تواند امنیت آنها را به خطر بیندازد و در معرض کودک آزاری و … قرار دهد.

جندقی ادامه داد: تا جایی که به منافع اقتصادی انتشار تصاویر کودکان مربوط می شود، موضوع کار مجازی کودک مطرح است و شاید به دلیل تفاوت این نوع کار با سایر اشکال کار کودکان که بیشتر شناخته شده و بهتر است. برای جامعه شناخته شده است؛ به اندازه کافی به آن پرداخته نشده است، مشارکت دادن کودک در هر گونه فعالیت اقتصادی که به رشد کلی آنها آسیب می رساند، نمونه ای از کار کودکان است.

وی با اشاره به «کودک کار آنلاین» گفت: کودک کار اینترنتی باعث می شود دوران کودکی به طور طبیعی شکل نگیرد و می تواند مصداق کودک آزاری نیز باشد.

جندقی ادامه داد: این را هم باید در نظر گرفت که اگر کودک به سنی رسید که بتواند عواقب مختلف حضور در فضای مجازی را آگاهانه بررسی کند و مایل به حضور در آن فضا باشد، باید فضا و فضای کافی برای آموزش و نظارت فراهم کنیم. ” ایجاد فرصت برای کار با توجه به سن و سطح پیشرفت، از آنجایی که فضای مجازی دارای معایبی است، مزایایی نیز دارد و می تواند فضای رشد و مشارکت را برای نسل جدید فراهم کند.

وی گفت: «سیاست گذاران به جای برخورد منفی، باید با آموزش والدین در مورد تهدیدات سایبری برای کودکان و وضع قوانین حمایتی از کودک آزاری و استثمار جلوگیری کنند. برای مثال در فرانسه قوانین سختگیرانه ای برای حمایت از حقوق کودکان در دنیای دیجیتال وضع شده است. کودکان نیز طبق قانون «حق فراموش شدن» خواهند داشت. به این معنی که اگر کودک بخواهد محتوا حذف شود، پلتفرم های مجازی ملزم به انجام این کار هستند. حفظ حقوق کودکان در فضای مجازی بسیار مهم و حساس است. اگر والدین منافع کودک را در اولویت قرار دهند و قبل از انتشار عکس ها از عواقب آن آگاه باشند، تصمیمات بهتری خواهند گرفت.

مونیکا نادی، حقوقدان و فعال حقوق کودک در بررسی ابعاد حقوقی این پدیده، انتشار تصاویر حقوق کودک را تضییع حقوق آنها می داند. وی گفت: به طور کلی انتشار عکس خصوصی افراد از نظر قانون جرم انگاری است. از سوی دیگر انتشار تصویر کودکان می تواند منجر به تضییع کرامت انسانی و حریم خصوصی آنها شود و از آنجایی که این موضوع می تواند آسیب روحی و روانی به کودکان وارد کند، این عمل را می توان به عنوان جرم کودک آزاری تلقی کرد و کودک را مجازات کرد. کودک مرتکب آزار روانی و محافظت از کودک.

وی گفت: متاسفانه آنچه اکنون شاهد آن هستیم این است که برخلاف مصلحت کودکان، کرامت انسانی و حریم خصوصی آنها، هر روز بر تعداد کودکان آزاری در فضای مجازی افزوده می شود. به این ترتیب این کودکان در معرض تمام لحظات خصوصی خود قرار می گیرند و طبیعتا این موضوع می تواند اثرات منفی برای آنها داشته باشد.

این وکیل دادگستری با اشاره به تاثیر گذاشتن عکس کودکان بر شخصیت آنها افزود: انتشار عکس کودکان می تواند خطرات جدی را به دنبال داشته باشد و از سوی دیگر باعث شهرت کاذب کودکان می شود به طوری که به محض رشد ناامید می شوند. بالا.” آنها خواهند بود.

این فعال حقوق کودک با اشاره به افرادی که با سوء استفاده از تصاویر کودکانه به کسب درآمد و تبلیغات می پردازند، این اقدام را نوعی کار کودک در فضای مجازی عنوان کرد.

نادی گفت: بنابراین بر اساس قوانین کلی در مورد کودک آزاری، امکان اعمال مجازات وجود دارد.

نادی در پاسخ به این سوال که چرا قانون با این افراد برخورد نمی کند، گفت: کودک آزاری جرم عمومی است و نیاز به شاکی خصوصی ندارد و هرکسی می تواند گزارش کند و دادستان می تواند وارد عمل شود.

این فعال حقوق کودک معتقد است که هر جرمی دارای عناصری است: یکی از این عناصر عنصر «مادی» است. یعنی فعل مادی که شخص انجام می دهد. عنصر ضروری دیگر «روانی» است که به این معناست که باید کینه توز باشد. در بسیاری از موارد که شاهد استفاده از تصاویر کودکان هستیم، این بدخواهی وجود ندارد. مثلاً مادری به دلیل عدم مهارت فرزند پروری و ناآگاهی به حقوق کودک، لحظه لحظه زندگی خصوصی فرزند خود را بدون وجدان و کینه توزی نشان می دهد و عملاً مرتکب جرم نمی شود، بلکه به فرزند خود آسیب می رساند. در این موارد قانونگذار کمتر وارد می شود و آنچه مهمتر است فرهنگ سازی و آگاهی از عواقب این اقدام است.

نادی می گوید: اما در مواردی که کودک آزاری اتفاق می افتد و کودک درآمد و آزار و اذیت و آسیب روحی و روانی دریافت می کند، می توان به عنوان پرونده قضایی و رسیدگی کیفری وارد این موضوع شد.

وی در بخشی دیگر از سخنان خود با اشاره به اینکه از نظر قانونی امکان ورود به این موضوع وجود دارد، خاطرنشان می کند: قانون جرایم سایبری استفاده از کودکان و نوجوانان را نیز جرم انگاری کرده است و از این حیث شاهد ورود جدی تری به دستگاه قضایی هستیم. .

این فعال حقوق کودک معتقد است علاوه بر برخورد قانونی با افرادی که این اعمال مجرمانه علیه کودکان را مرتکب می شوند، باید فعالیت ها و فعالیت های آگاهی بخشی برای ارتقای سواد فضای مجازی و افزایش مهارت های کودکان و والدین در این فضا صورت گیرد. همچنین باید مورد مراقبت و حمایت قرار گیرد.

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بایگانی‌ها