درد مزمن را با کمک یک ایمپلنت کوچک درمان کنید

[ad_1]

در یک مطالعه اخیر، محققان دانشگاه رایس توسعه یک ایمپلنت کوچک به اندازه یک دانه برنج را گزارش کردند که می تواند توسط اعصاب در رگ های خونی تحریک شود.

به گزارش ایسنا، این ایمپلنت که توسط محققان آمریکایی ساخته شده است، کمی بزرگتر از یک دانه برنج است و می تواند به آرامی در کنار یک رگ خونی قرار داده شود و جایگزین دستگاه های بسیار بزرگتری شود که اعصاب را تحریک می کنند.

مهندسان دانشگاه رایس، با همکاری چندین موسسه مرکز پزشکی تگزاس، از ساخت دستگاه‌های بی‌سیم کوچکی خبر دادند که می‌توانند بیماری‌های عصبی را درمان کرده یا درد را مسدود کنند. این تکانه های عصبی نیازی به باتری ندارند و در عوض انرژی و برنامه ریزی خود را از یک فرستنده مغناطیسی کم مصرف خارج از بدن می گیرند.

این ایمپلنت “MagnetoElectric Bio” / ME-BIT نامیده می شود و با جراحی در بدن قرار می گیرد و سپس یک الکترود وارد رگ خونی و عصب می شود تا تحریک شود. هنگامی که دستگاه وجود دارد، می توان آن را توسط یک فرستنده میدان نزدیک تغذیه و کنترل کرد.

پس از توسعه این فناوری جدید، محققان آن را در مدل های حیوانی آزمایش کردند و نتایج موفقیت آمیز بود. پس از انجام آزمایشات، محققان دریافتند که فناوری آنها می تواند با ایمپلنت ها تا چند سانتی متر زیر پوست ارتباط برقرار کند.

محققان می‌گویند این ایمپلنت می‌تواند جایگزین درمان‌های تهاجمی‌تری شود که در حال حاضر برای درمان بیماری‌هایی مانند پارکینسون، صرع، درد مزمن، کاهش شنوایی و فلج استفاده می‌شود.

جاکوب رابینسون یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: «از آنجایی که این دستگاه‌ها بسیار کوچک هستند، می‌توانیم از رگ‌های خونی به‌عنوان یک سیستم خوب برای رسیدن به هدفی استفاده کنیم که دستیابی به آن با جراحی سنتی دشوار است».

توانایی تغذیه ایمپلنت ها با مواد مغناطیسی، نیاز به ابزار الکتریکی را از طریق پوست و سایر بافت ها بی نیاز می کند. ابزارهای برقی، مانند ابزارهایی که اغلب برای ضربان ساز استفاده می شوند، می توانند باعث التهاب شوند و گاهی اوقات نیاز به تعویض دارند. ایمپلنت‌هایی که با باتری کار می‌کنند ممکن است نیاز به جراحی اضافی برای تعویض باتری داشته باشند، اما فناوری شارژر قابل حمل ME-BIT نیازی به جراحی ندارد.

این ایمپلنت قابل برنامه ریزی 0.8 میلی متری دارای یک نوار لایه مغناطیسی است که انرژی مغناطیسی را به نیروی الکتریکی تبدیل می کند. یک خازن تعبیه شده در آن نیز می تواند مقداری از این نیرو را ذخیره کند و یک ریزپردازنده سیستم روی یک تراشه مدولاسیون میدان مغناطیسی را به داده تبدیل می کند. همه این اجزا توسط یک کپسول چاپ سه بعدی در کنار هم نگه داشته شده و در اپوکسی محصور شده اند.

محققان گفتند که میدان مغناطیسی ایجاد شده توسط فرستنده به راحتی توسط بافت ها قابل تحمل است. آنها تخمین زدند که ایمپلنت فعلی می تواند تا 4 میلی وات نیرو تولید کند که برای بسیاری از برنامه های تحریک عصبی کافی است.

نتایج این مطالعه نشان می دهد که بیوالکترونیک داخل عروقی مانند ME-BIT می تواند منجر به توسعه طیف وسیعی از درمان های کم خطر و با دقت بالا شود. وجود الکترودها در جریان خون همچنین می‌تواند حس بیوشیمیایی، pH و سطح اکسیژن خون را برای تشخیص دقیق یا پشتیبانی سایر دستگاه‌های پزشکی فعال کند.

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بایگانی‌ها